سودایـــی

کار جهان جز بر مدار آرزو نیست

تجربه به معلولان ثابت کرده سیلی نقد به از حلوای نسیه. دور باطل تا کی؟
ساعت ۱:٢٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۳ فروردین ۱۳٩۱  کلمات کلیدی: افراد دارای معلولیت

سال هاست که ازحضور فعال اجتماعی افراد دارای معلولیت سخن می رانند و مسؤولان دولتی، به ویژه مسؤولان سازمان متولی امور معلولان – بهزیستی، در سخنرانی ها و جشن ها از معلولان دعوت می کنند قدم به عرصه ی فعالیت های اجتماعی بگذارند!


اما دریغ! دریغ که کاربرد این جملات صرفاً جهت نشان دادن نوع دوستی و انسان دوستی برخی است و معلولان، در واقع، هر ساله با تهدید " گوشه نشینی و منزوی شدن" روبه رو هستند.

همه ی معلولانی که از سرویس های ایاب و ذهاب ویژه ی تحت پوشش سازمان بهزیستی استفاده می کنند با این عبارت رعب انگیز آشنا هستند: "بهزیستی حمایت از شرکت های خدماتی حمل و نقل  را متوقف می کند!"

عبارت فوق شاید در هیچ سخنرانی یا برنامه ای، از زبان هیچ مسؤولی در صدا و سیما شنیده نشود اما معلولان مدام این جملات را می شنوند و تهدید تعطیلی برنامه های روتین درمانی، اشتغالی و تحصیلی شان، آنها را افسرده و عصبی می کند و این روزها دوباره این عبارت به شکلی جدید زمزمه می شود!

به راستی چه کسی پاسخگوست؟ چه باید کرد؟

در شهری که برای افراد دارای معلولیت ساخته نشده، کدام وسیله ی نقلیه ی عمومی را مناسب استفاده افراد دارای معلولیت های جسمی- حرکتی ساخته اند یا بازسازی کرده اند؟

آیا معلولانی که سال های متمادی با مشقت تحصیل کرده اند و با مرارت شغلی یافته اند، می بایست علاوه بر هزینه های روزمره ی زندگی و هزینه های درمانی و توانبخشی، هزینه ی مضاعف ایاب و ذهاب را نیز بپزدازند؟ آیا حقوق کارمندی پاسخگوی این هزینه هاست یا اینکه معلولان شاغل می بایست باور کنند فرد مفیدی در جامعه بودن افسانه ای بیش نبوده است و بهتر اینکه اشتغال را رها کنند و سربار خانواده ها و سازمان های حمایتی شوند؟

چه کسی پاسخگوی معلولانی است که نیاز دارند در مراکز توانبخشی، خدمات درمانی و دیالیز به طور مداوم حضور داشته باشند؟

آیا تعطیلی سرویس های خدماتی ایاب و ذهاب معلولان به بهانه ی اختصاص هزینه ای بسیار ناچیز، راه حل معقولی برای رفع مشکلات بی شمار معلولان است؟

تجربه به معلولان ثابت کرده سیلی نقد به از حلوای نسیه.

آقایان! دور باطل تا کی؟