شنبه های اداری، یک اتفاق بی نظیر در تهران

باز هم شنبه رسید.

 

کامپیوتر را روشن و کارهای یکی، دو ساعت آینده را در ذهنم مرور می کنم. سیستم هنوز بالا نیامده. زنگ تلفن. یکی از رئیس هاست -رئیس زیاد داریم.

می پرسد: فلان خبر که خیلی برای ما مهم است، در بخش انگلیسی نیست؟

خب، هر دو می دانیم که نیست و این یکی از همان کارهایی است که مرور شده بود برای یک ساعت اول.

در ذهنم غر می زنم: خبر را که اگر بر مبنای همان اطلاعات اولیه ی شما ترجمه می کردم، حالا باید اصلاحیه می خورد... شک داشتم آن طور که گفته بودید بشود که درست حدس زده بودم.

و باز تلاشی دیگر، جمله ای را دست و پا شکسته می خواند: "The only disability in life is"... کلمه ی بعدی را نمی تواند.

می پرسم: این جمله مشکلی داره، به نظر شما؟

جوابی نمی دهد.

ادامه می دهم: هفته ای یک بار شنبه ها باید تغییر کنه و امروز تغییرش می دم!

عقب نشینی می کند: نه، نه! لطفاً ترجمه رو فراموش نکنید. خیلی مهمه.

می دانم جمله مشکلی نداشته، رئیس هم که از عکس ها به محتوای انگلیسی پی می برد، خب لابد این عکس.. 

   The only disability in life is bad attitude

                         

                           

 -  خبرگزاری مهر، در مجله مهر، امروز از "یک اتفاق بی نظیر در تهران" گزارشی نوشته که حال نیم روز شنبه را خوب می کند:

"پرنده های مهاجر و پرواز آنها بر فراز آب ها، تصویری است که تهرانی ها معمولا در فیلم ها و عکس ها دیده اند اما امسال این تصویرها واقعی شده اند و اهالی پایتخت می توانند از نزدیک پرندگان مهاجری را ببینند که به هوای دریاچه چیتگر، به تهران راه پیدا کرده اند. کی از نگهبان های دریاچه گفته است:«از یک ماه پیش آمده‌اند، اول تعدادشان کم بود بعد یکباره زیاد شدند، خیلی هم با مردم راحت هستند و پفک و کرانچی و نون می‌خورند، گاهی هم دیدم از ماهی‌های ریز توی آب بر می‌دارند اما چون ماهی‌ها خیلی کم روی سطح آب می‌آیند به همین خاطر بیشتر از غذایی که مردم برایشان می‌ریزند تغذیه می‌کنند.

حالا خدا کند که اعتماد کنند و بمانند، این مهمان های زیبا و پرنده ها کمی دست از مهاجرت بردارند، حتی کلاغ های عزیز.

 لینک گزارش:

http://webzine.mehrnews.com/FullStory/News/?NewsId=10793

/ 2 نظر / 16 بازدید
رها

یعنی من عاشق اون رئیسی هستم که هیچ وقت سلام نمی کنه و تق گوشی رو می کوبه سرجاش و لهجه اش هم خیلی خیلی نیتیو هست و اینها :) مگه نه ؟

امیررضا

آرزوی عزیز مثل همیشه عالی